Z pewnością to, co ich łączyło, było toksyczne. Uzależniające. Niezdrowe. Dobrze o tym wiedział. On, bez pamięci w Niej zakochany. I Ona żonglująca Jego uczuciami.
Poznali się dawno temu. Jeszcze na studiach. Kilka spotkań, nieśmiałych pocałunków. Kilka spacerów. Podczas jednego z nich zrozumiał, że to ta. W jednej sekundzie zobaczył ich wspólne życie, wspólne mieszkanie, dzieci, wnuki i wszystko inne. Wiedział, choć nigdy nie uważał się za zbyt romantycznego, że to u boku tej kobiety chce się zestarzeć.

Ona jednak zdawała się nie podzielać tej opinii. Pierwszy raz odeszła od Niego po trzech latach. Potem wróciła. Ponoć zrozumiała. Ponoć przeraził Ją ogrom ich szczęścia. Uwierzył. Nie pierwszy i nie ostatni raz.
Odchodziła i wracała niezliczoną ilość razy. Dzwoniła, wprowadzała się, przytulała do Niego mocno i powtarzała, że na świecie nie ma miejsca, w którym mogłaby być szczęśliwsza. Po kilku miesiącach, o dziwo, takie miejsce zawsze gdzieś się znajdowało. On znajdował karteczki zapisane drobnym maczkiem … Przepraszam. Nie potrafię. Wybacz mi.

Nie potrafił zrozumieć co jest takiego w tej kobiecie, że wciąż pozwala Jej wracać. Krzywdzić się. Odchodzić. Znów wracać. I tak bez przerwy. Mimo upływających lat.
Tysiące razy postanawiał sobie, że to już koniec. Że ten raz był ostatnim.
Nigdy nie starczało Mu silnej woli. A może, po prostu, zbyt Ją kochał?

Pocieszenia szukał w innych związkach, u innych kobiet. Bardziej lub mniej przygodnych. W kieliszkach wódki.
Jednak niezależnie od tego co i z kim robił zawsze na chwilę przed zaśnięciem widział Jej twarz. Jej śmiejące się oczy.

Odłożył słuchawkę. Hej, zróbmy dziś coś szalonego – powiedziała, jak zawsze, jak gdyby nigdy nic. Jakby czas cofnął się do poranka sprzed kilku miesięcy, kiedy pocałował Ją na dzień dobry.
Umówili się na 18.00. Tam, gdzie zawsze.

Dobrze wiedział jak będzie wyglądało to spotkanie. Kilka zdań. O pogodzie, o pracy, o podróżach. Potem weźmie głęboki oddech, wyprostuje się i dotknie chłodną dłonią Jego policzka. Przeprosi. Powie, że bała się, uciekała. Jak zawsze. Że wie jak bardzo znów Go skrzywdziła.

- Poznałem kogoś. – Jego głos był szorstki, ale mimo to nie cofnęła dłoni.
- Tym razem jest inaczej. To nie jest jakaś tam kobieta. Tym razem, z Nią, jestem szczęśliwy.

Przez chwilę wpatrywała się w Niego w milczeniu.
- Nie, nie jesteś. Nie jesteś szczęśliwy beze mnie. Nigdy nie byłeś.

Zbyt dobrze Go znała.

Pierwszym błędem będzie zakończenie związku z Nim. Nie powinna była szukać lepszego życia. Nie powinna łudzić się, że w cudownym Paryżu czeka Ją, młodziutką emigrantkę, równie cudowne życie. Tamtego dnia nie powinna była mówić Mu wszystkiego, co powiedziała. Już zawsze będzie pamiętała każde zdanie. Zbyt szorstki głos. Dym papierosa i wyrzucane z siebie frazy pełne gniewu. Nigdy nie będzie mogła poprosić Go o wybaczenie.

Przypadkowe dziecko, z nie do końca przypadkowym mężczyzną, będzie drugim błędem, jaki popełni w życiu. Początkowo będzie myślała, że wyszalała się już wystarczająco. Że widziała już większą część świata i teraz może pobyć trochę w domowych pieleszach. Przez kilka pierwszych miesięcy będzie przekonywała samą siebie, że spokój i harmonia potrafią dać Jej prawdziwe szczęście. Jemu uda się przekonać Ją do ślubu. Kościelnego. Do kredytu. Do imienia dziecka.
Nie będzie dobrą matką. I prawdę mówiąc nikt nie będzie zaskoczony. Macierzyństwo nie jest dla każdego. Nie będzie dla Niej.
Ale, mimo to, będzie starała się być żoną i matką.
Po zbyt wielu latach, w słoneczny poranek spakuje walizkę, napisze „przepraszam” i wyjedzie. I nie, nie będzie to błąd.

Rozpoczynając nowe życie zerwie kontakty ze wszystkimi. Także z Nią. Uzna, i nigdy nie zwątpi, że tak będzie lepiej. Dla wszystkich.
Niepotrzebnie, bo Ona bardzo szybko zrozumie powody Jej odejścia. Nie tylko nie będzie miała Jej za złe, że szukała szczęścia gdzie indziej, ale także będzie Jej życzyła, by w końcu je znalazła.
Córki zwykle okazują się być bardzo podobne do swoich matek. Nawet tych nie najlepszych.

Podczas pobytu we Włoszech, w małym wąskim sklepiku, nie kupi niebotycznie wysokich szpilek, które uzna za zbyt drogie i raz po raz będzie wracała do nich myślami. Z czasem także to wydarzenie uzna za jeden ze swoich życiowych błędów i co kilka lat będzie przyjeżdżała do tego sklepu z nadzieją, że trafi na podobne, równie zachwycające.

Ostatnie miesiące swojego, zbyt długiego, jak będzie się Jej wydawało, życia spędzi w małym domku nad morzem. Pewnego wieczora przeczyta wiersz Broniewskiego i pomyśli, że napisał go o Niej. To przecież Ona całe życie zrywa się i pada, jakby w piersi miała wiatr na uwięzi.

Kilka dni przed śmiercią, spokojna i pogodzona z losem, po raz pierwszy głośno przyzna przed samą sobą, że popełniła zbyt wiele błędów. Najprawdopodobniej o cztery za dużo.

Ale nie, to jeszcze nie dziś.
Dziś już czeka na Niego. Zapala papierosa. Zdecydowała się zakończyć ten związek.
Raz na zawsze.

Kilka miesięcy po ślubie poznała Go.
Zahipnotyzował Ją swoim spojrzeniem. Ciemnymi oczami, w których mogła utonąć. Przegadali całe popołudnie. Potem poszli na kolację. Prawie jak przyjaciele.

Kiedy wspomniała o ślubie zażartował, że spóźnił się o kilka tygodni.

- Zaczarowałaś mnie. – W Jego słowach nie było patosu. Był prawie namacalnym smutek.

Ich zawodowe drogi przecinały się raz po raz. Pracowali w podobnych branżach. Coraz częściej ze sobą współpracowali.

Coraz częściej też wracała myślami do tych spotkań. Do rozmów o wszystkim i o niczym, do wspólnie wypitych kaw. Nie próbowała redefiniować miłości. Zastanawiać nad słusznością podjętej decyzji. To nie leżało w Jej naturze.

Nie kwestionowała też swojej miłości do Męża. Kochała Go i miało to nigdy nie ulec zmianie.
Nie uległo. Kochała Go nawet wtedy, kiedy pakowała ubrania do walizek. Nawet wtedy, kiedy ściągała obrączkę i ostrożnie ją odkładała.

Kochała Go. Ale inaczej.
Nie tak bardzo, jak Tamtego.

Próba odpowiedzi na pytanie czy podjęli wtedy słuszną decyzję wydawała się bezcelowa. Rozstali się. Ot, po prostu. Przestali, a może nigdy do siebie nie pasowali. Nie byli dla siebie, tym czym być powinni.

Kilka lat później związali się z innymi ludźmi. Prawie równocześnie założyli rodziny. A potem znów stali obok siebie. I, gdyby nie to śpiące w wózku dziecko, można by uznać, że czas cofnął się o kilka lat.

Dobrze wyglądał. Wciąż miał w sobie coś z chłopca, którego kiedyś znała.
Nadal była piękna. Choć już inaczej. Dojrzalej. Miała te same, wielkie oczy. I dziecko.

Spotkali się przypadkiem. Przypadkiem, który miał się już nigdy nie powtórzyć. Chwilę rozmawiali. O niczym. O pogodzie i dawnych znajomych. Przytulił Ją na pożegnanie.
Wciąż pachniał tak samo. Te same, trochę ciężkie, perfumy. Ta sama skóra.

Wracając do domu wciąż czuła Jego zapach. Głęboko wciągała powietrze. Tak, by móc poczuć Go jeszcze raz.

Czasem, kiedy była sama, z dna szafy wyciągała szal, który miała wtedy na sobie. Przypomniała sobie wyraz Jego twarzy, kiedy życzył Jej szczęśliwego, pełnego życia.

Przeżyła dobre, wygodne życie. Szczęśliwe. Pełne. Takie, jakiego Jej życzył. Czasem miała wrażenie, że czas, jeśli tylko chce, może się zatrzymać. Ale nie dziś. Zwłaszcza nie dziś.

Dziś tamto dwumiesięczne dziecko kończyło 18 lat.
Wychodząc z domu sięgnęła po szal. W Jej głowie wciąż pachniał Nim.

Poznali się kilka miesięcy temu. On lubił atrakcyjne kobiety, a Jej schlebiało Jego zainteresowanie. Jego inność i odmienność.

Romans był kwestią czasu. Już po kilku tygodniach spotykali się regularnie. Spędzali razem poranki, przerwy w pracy, a czasem także całe noce.

Ona znów miała 20 lat i była spontaniczna. Przez te kilka miesięcy nie była ani żoną, ani matką.

Ale oszukiwanie kogokolwiek nie leżało w Jej naturze. Układała słowa na tyle długo, by w końcu móc powiedzieć o wszystkim mężowi. O Nim, o nich. O tym, że znów chce być nieprzytomnie szczęśliwa. Pożegnała się z dziećmi. Powiedziała, że wyjeżdża na kilka dni.

Chciała być ich matką. Najlepszą z możliwych, ale za kilka dni. Teraz zaczynała swoje życie od nowa. Spakowała dwie walizki i wyszła.

- Jestem.
Wzruszyła ramionami. Gdzie indziej mogłaby być?

Owszem, rozmawiali o wspólnym życiu. O czasie, kiedy nie będą musieli się spieszyć. O wspólnych wyjazdach, podczas których spojrzenia przechodniów nie będą wydawały się złowrogie. Ale nigdy nie powiedział Jej, że Ją kocha. Nigdy też tak o Niej nie myślał.

Dobrze się z Nią bawił. Była atrakcyjną kobietą. Wyrafinowaną kochanką. Jej małżeństwo było dla Niego jak zakazany owoc i pewnie o to w tym wszystkim chodziło. Lubił przekraczać z Nią granice. Zresztą nie była pierwszą mężatką, którą uwiódł. Ani pierwszą, która się w Nim zakochała. Żadna jednak nie stała w progu z dwiema walizkami.

- Co to ma znaczyć?
Cofnęła się słysząc te słowa.
Pomyliła się.

Na początku, przerażona swym odkryciem, próbowała jakoś ratować ich małżeństwo. Były więc prezenty, romantyczne kolacje i wspólne wyjazdy. Potem było dziecko. Człowiek, którego poślubiła nie był stworzony do bycia ojcem. I mimo, że dobrze o tym wiedziała, nie miało to większego znaczenia. Ona zawsze chciała mieć dzieci. Być najlepszą matką na świecie.

Kiedy po raz pierwszy zobaczyła syna, wiedziała, że zapełnił pustkę w Jej życiu. Zajęta codziennością coraz rzadziej zastanawiała się dlaczego Jej życie potoczyło się tak, a nie inaczej. Dlaczego żyje obok człowieka, którego, być może, nigdy nie kochała. Tak jak przypuszczała On nie okazał się być dobrym ojcem. Bywał nim rzadko. Na placu zabaw i wywiadówkach. Nie chodził na szkolne przestawienia. Nie miał czasu. Nie bawił się z synem wieczorami. Dziecko zdawało się rozumieć, że ten mężczyzna, który późno wraca do domu po prostu musi w bym być. Musi, bo także dziecko ma tatę, choć nie każde się z nim bawi. Nie domagał się obecności ojca. Nie było mu przykro, że ten nie uczy Go jeździć na rowerze. Miał przecież mamę. Najlepszą na świecie.

To był dziwny dzień. Pełen wspomnień i nostalgii. Stała przy oknie. Przed oczami miała pulchną buźkę syna. Widziała Jego pierwsze kroki. Przypominała sobie pierwsze słowa. Myślała o tym, że czas biegł zbyt szybko. Jej chłopiec był już mężczyzną. Dom bez niego, był przeraźliwie pusty. Rzadko spotykała w nim męża. Miał swoje życie, tak jak ona miała swoje dziecko. Spełniła się jako matka. Nie uważała życia za stracone.

 Spoglądając na płatki śniegu przypomniała sobie, że ma ponad 50 lat. To zbyt dużo, by zaczynać życie od nowa. Zbyt dużo, by decydować się na rozwód. Teraz, kiedy mogła, już nie chciała. Ich milczący układ się sprawdzał. Jakoś.

 Sięgnęła po telefon. Zadzwoni do syna.

Nie podjęła tej decyzji pod wpływem impulsu. To był długotrwały i bolesny proces przekonywania się, że Jej życie nie potoczyło się tak, jakby tego chciała.

Stanęła przed szafą. Nie zdecydowała jeszcze dokąd czy też do kogo pojedzie. W tej chwili było to bez znaczenia, ubrania, tak czy inaczej, będą Jej potrzebne. Ściągnęła z wieszaków kilka marynarek. Dwie czy trzy spódnice. Białe koszule. Kilka sukienek. To do pracy – pomyślała. Przez kilka minut przyglądała się wciąż pełnej szafie. Potrzebuje wszystkiego. Nie może zabrać tylko kilku rzeczy.

Ze strychu przyniosła dużą walizkę.

Kiedy spakowała wszystkie ubrania poszła do łazienki. Tu też nie planowała niczego zostawić. Mechanicznie wyciągała z szafek swoje kosmetyki. Kremy, perfumy, cienie do powiek.

Potem spakowała buty, płaszcze i szale. Zabrała parasolkę i rękawiczki. Postawiła walizki przed drzwiami. Nie, to nie wszystko – pomyślała. Zapomniała o książkach, komputerze. Nie może tego wszystkiego zostawić.

Stanęła przed regałem z książkami. Zbierała je całymi latami. Powinna więc zabrać wszystkie.

Przez chwilę wydała się sobie żałosna. Próbowała zabrać jak najwięcej z życia, które tak niewiele dla niej znaczyło.

Gdyby mogła po prostu by wyjechała. Z jedną torbą, jednym kremem do twarzy i parą kolczyków. Zostawiłaby za sobą to nieudane życie i próbowała jeszcze raz. Sama.

Zostawiłaby, gdyby nie praca i podpisane umowy. Zostawiłaby, gdyby nie rodzice, dziadkowie i konieczność konfrontowania tej decyzji z resztą świata.

Gdzie pójdę? – zapytała prawie bezgłośnie. Przemknęło jej kilka pomysłów, z których każdy był gorszy od poprzedniego. Nie wyobrażała sobie mieszkania z rodzicami, ani obarczania swoimi problemami przyjaciół. Wynajęcie pokoju w hotelu lub mieszkania nie wchodziło w grę. Finansowo.

Spojrzała na swoje odbicie w lustrze. Była zmęczona. Zmartwienia obijały się na jej twarzy. Waga wciąż spadała. Spojrzała na wypełnione po brzegi walizki. Nie da rady.

Powoli wyciągnęła ubrania i starannie ułożyła je w szafie. Kosmetyki odniosła do łazienki, a książki na półki.

Skończyła nim mąż wrócił z pracy.

Cofnęła się nieznacznie słysząc te słowa. Poczuła się tak, jakby ktoś uderzył Ją w twarz. Po raz kolejny. Nie znosiła kiedy obcy ludzie oceniali Jej życie. Mówili czy powinna lub nie powinna być szczęśliwa. Mówili, że zazdroszczą, że ma wszystko, czego potrzeba do szczęścia, i że też tak by chcieli. W myślach nazywała ich głupimi i bezmyślnymi. Zawsze chciała wykrzyczeć im to prosto w twarz, ale w ostatnim momencie zmieniała zdanie. Uśmiechała się promiennie i nieznacznie, z lekkim zawstydzeniem, potakiwała głową.

- No to opowiadaj, co u Ciebie słychać!

Spotkały się zupełnie przypadkiem po wielu latach. Prawie Jej nie poznała. Po kilku chwilach namysłu dostrzegła w tej 30-letniej kobiecie młodą dziewczynę, z którą kiedyś studiowała. Nie, nie przyjaźniły się. Kolegowały. I pewnie dlatego całe to wylewne przywitanie, z piskiem, ściskaniem i całowaniem wydało Jej się nie na miejscu. Podobnie jak dotykanie Jej ramienia. Nienawidziła kiedy ludzie bezceremonialnie łamali Jej przestrzeń.

- Pewnie nie wiesz nawet od czego zacząć.

Ten chichot wydał Jej się złowieszczy. Co u Niej słychać? Co za głupie pytanie! Co ma odpowiedzieć kobiecie, której nie widziała kilka lat, i której pewnie nawet już nie lubi? Czy naprawdę ma odpowiedzieć Jej te kilkanaście lat stojąc na chodniku? Bycie miłą naprawdę ją męczyło.

- Wszystko dobrze, dziękuję.

To była standardowa odpowiedź, która zadowalała większość osób zadających podobne pytania. „Wszystko dobrze” powtórzyła w myślach. Jakie to głupie. „Wszystko dobrze, a u Ciebie?”. Cholera! Zapomniała dodać „a u Ciebie”.

- Wszystko dobrze? Tylko tyle. Nie, nie, Kochana. Ze mną tak łatwo Ci nie pójdzie. Przecież mnie znasz, wiesz dobrze, że chcę znać szczegóły. Choć pójdziemy na kawę. Oj, daj spokój. Chodź, chodź.

Ciągnęła Ją za rękę jak niegrzeczne dziecko. Przez chwilę analizowała wszystkie za i przeciw. Ostra wymiana zdań w środku miasta odpadała. Podobnie jak zdecydowany sprzeciw, kiedy zaproponowała wspólna kawę. Nie miała dobrej wymówki. Bycie szczerym nigdy nie wchodziło w grę. Stwierdziła więc, że wypije z Nią szybko tę kawę. Opowie kilka historyjek, które powtarza przy tego typu okazjach. Będzie pamiętała, żeby zapytać co u Niej. A kiedy ta zacznie opowiadać, będzie miała chwilę spokoju. Pogrąży się w swoich myślach i tylko od czasu do czasu skinie głową. Potem podziękuje za przemiłe spotkanie, ale niestety będzie już musiała wracać do domu. Za kilka godzin Mąż wróci z pracy i chciałaby zdążyć z obiadem. Ale tak, tak, koniecznie muszą się spotkać na dłużej.

Od lat była mistrzynią w udawaniu. Opanowała tę trudną sztukę do perfekcji. Udawała szczęśliwe małżeństwo, zadowolenie z pracy. Udawała radość na myśl o świętach i podczas obiadów u teściów. Udawała, że podoba Jej się to czy tamto. Udawała, że o takim życiu zawsze marzyła.

- No, ale dziecko. Nic nie mówisz o dziecku.

Cholera! Jeszcze dziecko. Ostatnio zapomina, że do tych kilku historyjek musi jeszcze dorzucić kilka o dziecku.

A jednak dziś, zupełnie niespodziewanie, pomyślałem o mojej siostrze. Nie jesteśmy ze sobą blisko. Nigdy nie byliśmy. Ona zawsze była dużo młodsza, a ja dużo starszy. Najpierw wykluczało to wspólne zabawy, a potem wspólne dorastanie. Nie wiem więc nic o Jej pierwszych miłościach, utraconych przyjaźniach czy problemach w szkole. Nie wiem też jak poznała swojego męża i czy była to miłość od pierwszego wejrzenia. Nie wiem ani czy chciała mieć dziecko, ani jak przebiegała ciąża. Oczywiście szanuję Ją. Kocham jako siostrę, choć nie wiem czy polubiłbym jako człowieka.

Spotykamy się rzadko. Dzieląca nas odległość i codzienne zabieganie są doskonałym wytłumaczeniem. Nie czuję się więc złym ojcem chrzestnym Jej córki, choć jeśli mam być szczery, nie wiem dlaczego mnie o to poprosiła. Może uważała, że tak wypada. Że przecież jesteśmy rodziną.

Kilka lat temu, na pogrzebie ojca staliśmy, jak przystało na rodzeństwo, obok siebie. Ona płakała, a ja starałem się zrozumieć skąd biorą się łzy nad grobem człowieka, którego prawie nie znaliśmy. Myślałem o tym, żeby Ją przytulić, ale takie gesty nigdy nie przychodziły mi z łatwością. Czuję się wtedy niezręcznie – nie wiem co zrobić z rękoma, czy uścisk powinien być silny, czy może wystarczy położyć rękę na ramieniu. Kiedy zbierałem się na odwagę podeszła do Niej moja żona. Odetchnąłem z ulgą – kobiety lepiej wiedzą co robić w takich chwilach. Tak, to moja żona dzwoniła do mojej siostry i pyta o ciążę, o poranne mdłości i kolejne wizyty u lekarza. To ona krzyknęła na wieść o tym, że będzie to dziewczynka i to ona kupuje Jej prezenty. Uczciwie muszę przyznać, że nie czuję się z tym źle. Tak jak powiedziałem, uważam, że kobiety lepiej wiedzą co robić, w takich sprawach.

A jednak dziś rano męczyły mnie wyrzuty sumienia. Kilka dni temu żona powiedziała mi, że małżeństwo mojej siostry najpewniej zakończy się rozwodem. Nie byłem zaskoczony. Nawet podczas tych nielicznych dni, które spędzaliśmy razem widziałem, że niewiele ich łączy. Nawet fizycznie już do siebie nie pasowali. On, wielki i potężny, wydawał się, być za duży by móc przytulić Ją nie robiąc Jej przy tym krzywdy. Z pewnością jednak był dobrym ojcem. Kiedy podchodziła do Niego córeczka dostrzegałem w Jego oczach czułość i bezgraniczną miłość dla tej małej dziewczynki o wielkich, uśmiechniętych oczach.

I choć na co dzień nie zajmowały mnie myśli na temat tego czy moja siostra jest szczęśliwa, dziś chciałem Jej powiedzieć, że może na mnie liczyć. Że jeśli zdecyduje się budować swoje życie od nowa, być może z kimś nowym, to, jeśli coś to dla Niej znaczy, ja w pełni to popieram. Uważam, że ludzie zasługują na szczęście. Nie wzdrygam się na dźwięk słowa „rozwód”. Wręcz przeciwnie. Uważam, że czasem to jedyne słuszne rozwiązanie.

Chciałem do Niej zadzwonić i zaproponować, że może wybierzemy się gdzieś wspólnie. Może zabierzemy ze sobą dzieci. Myśląc o tym jak mogłoby to wyglądać, zdałem sobie sprawę z tego, że naprawdę chciałbym poznać moją siostrę. Sprawdzić czy Ją lubię. Czy potrafię Ją rozśmieszyć. Ale nade wszystko, dziś chciałem Ją wesprzeć. Dodać otuchy. Powiedzieć, że żałuję, że nie jestem takim bratem, jakiego pewnie chciałaby mieć.

Chwyciłem za telefon. Szukałem kilka chwil Jej numeru. Aż wreszcie zrozumiałem, że nie mam numeru telefonu do mojej siostry. Ma go tylko moja żona. Ja nigdy nie potrzebuję.

5.00. Niespiesznie wyłączyła dzwoniący budzik. Pomyślała, że musi zmienić jego dźwięk. Ten zaczynał Ją drażnić. Lubiła wcześnie wstawać. I lubiła te swoje leniwe poranki.

Prysznic. Kawa. Śniadanie. Makijaż. Pobieżnie przejrzana prasa. Szlafrok. Dobrze skrojona garsonka. Spięte włosy. Szpilki. Teczka.

Wchodziła kilka minut przed 7.00. Droga do pracy zwykle zajmowała Jej zaledwie kilka minut. Kupując mieszkanie w centrum miasta miała nadzieję rzadziej jeździć samochodem.

Szła więc niespiesznie. Pomyślała, że już prawie lato. Kolejne lato.

W dni takie jak dziś przyznawała sama przed sobą, że praca zawładnęła Jej życiem. To nie to, żeby była niezadowolona. Czasem tylko żałowała, że w Jej życiu nie ma żadnego mężczyzny, żadnej przyjaciółki, może nawet dziecka.

Nie planowała zostać bussineswoman. Życie trochę wybrało za Nią. Trochę pomógł przypadek. Nie, nie była tego rodzaju kobietą – wieczorami nie analizowała minionego dnia. Nie składała noworocznych postanowień. Nie zastanawiała się czy robi dobrze czy źle. Poddawała się życiu i pozwalała, by to ono Nią kierowało.

Skarciła się w myślach za te poranne rozważania. Wiodła wygodne, dostatnie życie. Miała pracę, którą lubiła, i która pozwalała Jej żyć na wysokim poziomie. Nie lubiła zastanawiać się, co by było gdyby. Gdyby miała męża. Gdyby nie pracowała w korporacji. Gdyby częściej wychodziła z domu.

Była na to zbyt praktyczna.

A jednak, nie wiedzieć czemu, ten poranek był inny. Nie szła przed siebie pewnym krokiem, choć nadal dostrzegała ukradkowe spojrzenia mijanych mężczyzn. Tak, była atrakcyjna. Szczupła. Zadbana. Elegancka. Było to miłe, ale nie stanowiło dla Niej jakiejś większej wartości. Powierzchowność nie zajmowała zbytnio Jej uwagi. Mimo to swoje stroje dobierała uważnie. Przede wszystkim miały podkreślać Jej pozycję w firmie. Były to więc dobrze skrojone kostiumy od znanych projektantów w stonowanych kolorach. Uzupełniała Je dodatkami. Czasem, butami, czasem biżuterią. Przed wyjściem z domu zerkała w lustro, by szybko ocenić jak wygląda. Zwykle kończyło się to aprobującym skinieniem głowy. Wiedziała, że musi dobrze wyglądać. Kiedy stwierdzała, że tak jest, wychodziła z domu. I już o tym nie myślała.

Nie chciała być kimś innym. Nie chciała mieć innego życia. To, które miała teraz było w porządku.

No właśnie. W porządku. Przez moment rozważała te niewypowiedziane słowa. W porządku to chyba trochę za mało. Pomyślała, że mogłaby zrobić coś spontanicznie. Wziąć kilka dni urlopu i gdzieś wyjechać. Może kogoś poznać. Może umówić się na randkę. Może potańczyć.

Jeszcze w windzie planowała ten dzień. Za chwilę zadzwoni do biura podróży i zda się na wybór jego pracownika. Była już w wielu miejscach na świecie. I, prawdę mówić, w tej chwili nie przychodziło Jej do głowy żadne miejsce, które chciałaby zobaczyć. Ale to nic. Poprosi o rezerwację na najbliższy wolny termin. Tak, może być nawet na jutro. Wracając z pracy zrobi niewielkie zakupy. Zje obiad w swojej ulubionej knajpce i wróci do domu, by się spakować. Jutro będzie leżała na jakiejś plaży i postara się choć trochę pokierować swoim życiem. Może trochę je zmienić?

Dzień minął w atmosferze ogólnego napięcia, które od samego rano udzielało się pracownikom firmy. Niepodpisany kontrakt. Negocjowane warunki. Trochę pretensji. I niezadowolenie kierownictwa.

Nie zdążyła zadzwonić do biura podróży.